Stap voor stap
Ik ben Michelle. Ik kende een zorgeloze en prachtige jeugd. Vanaf mijn 17de kwamen de sombere dagen. Ik kon niet meer genieten, stak vaak in bed, had regelmatig huilbuien, piekerde me suf en voelde me heel weinig waard. Ik ben nu 20 en kamp er nog altijd mee. Stapje voor stapje ga ik evenwel vooruit. Ondertussen zijn er al mooie dingen op mijn weg gekomen die er nooit geweest zouden zijn zonder die depressie, bijvoorbeeld een mooie vriendschap. Ik aanvaard nu dat ik mezelf tijd moet geven en niet te ver vooruit mag kijken. Als het echt moeilijk gaat, probeer ik uur voor uur en dag voor dag te leven. Sinds kort doe ik Afrikaanse dans. Ik kan er mij volledig in uitleven en dat voelt geweldig. Bewegen is inderdaad een tegengif. Ik hoop dat ik enkele mensen wat herkenning heb kunnen geven en graag zou ik afsluiten met het volgende "Il y a toujours un temps pour tout, où l'amour brillerà sur nos cous." Ook al zie ik het zelf niet altijd, er is iets van aan. Michelle
Lange strijd
Een jaar geleden had ik in niets nog zin. Het leven had geen zin. Ik zat thuis wegens een depressie, mijn relatie was stukgelopen, mijn werk was uiterst onzeker, ik ging naar verschillende psychiaters en psychologen, nam medicatie. Niets leek nog te helpen. Ik overwoog het leven vaarwel te zeggen, maar dit bleek moeilijker dan ik ooit had gedacht. Deze zomer heb ik me laten opnemen. Ik verloor mijn realiteitszin en wou zo niet langer leven. Ik ben nu een paar maand terug thuis en ik kan zeggen dat ik blij ben dat ik dit gedaan heb. Ook ik had schrik van de vele 'vooroordelen' over psychiatrie, maar ik ben daar vooral veel normale mensen tegengekomen die het even moeilijk hadden. Ik vind dit initiatief heel goed, want ik heb hééél lang gezocht naar hulp maar ik wist niet waar te beginnen. Het komt ook niets te vroeg als je weet dat België op één na het hoogste zelfdodingscijfer heeft van Europa en 2/3 van de zelfdodingspogingen een gevolg zijn van een depressie. Je kan tegen een depressie vechten. Het vergt alleen tijd, erg veel tijd. Het is een cliché, maar als je niet meer kan, geef jezelf die tijd en zoek hulp. Ik spreek uit ervaring... J.
Ziek en of gezond
kanker.....brokkelt.... kanker springt. het laat je niet los. het is als een roos die haar purperen blaadjes langzaam verliest. geef de roos voeding....en ze herkomt. zo ook bij een mens.....geef ze moed.......en.....de kanker gaat weg.....voorgoed. J
De wanhoop voorbij
Vele jaren heb ik geleefd met enorme ups en downs. Ik heb jaren geleden onder paniekaanvallen, lichamelijke problemen, hyperventilatie,…Ik ben van de ene huisdokter naar de andere specialist getrokken. Iedereen gaf me raad. Allen wisten ze wat er met mij mankeerde en wat ik moest doen om te genezen. Alleen scheen hun remedie om een of andere reden niet aan te slaan.
Met de nodige hulp ben ik er ondertussen in geslaagd de draad van mijn leven min of meer terug op te nemen. Dat betekent niet dat ik alleen woon of terug aan het werk ben. Ik ben zwaar zenuwziek en zal nooit meer in staat zijn iets te presteren dat de moeite waard is. Ik weet dat ik altijd afhankelijk zal zijn van anderen en niet bekwaam ben om zelfstandig te leven. Kortom, ik weet dat ik beperkt ben in mijn doen en laten.
Maar ik heb leren aanvaarden dat ik ziek ben. Ik ben er uiteindelijk in geslaagd me te verzoenen met de situatie waarin ik verzeild geraakt ben. Ik probeer nu gewoon te genieten van een korte wandeling met mijn vrouw, een bezoekje van de kinderen of een babbel met lotgenoten. En dat maakt dat het leven me nu draaglijker valt dan ooit voorheen.
Felix Sperans
