Scheiding
Vier jaar geleden is mijn vrouw na 22 jaar huwelijk van mij weggegaan. Mijn enige zoon ging met haar mee. Iedere dag zakte ik dieper in de put. Op aanraden van vrienden ben ik naar de dokter geweest en die heeft mij doorgezonden naar het Centrum voor Morele Dienstverlening. Daar hebben ze mij uit de put gehaald alleen door met mij te praten en te luisteren. Ik wist dat die mensen niet meer konden doen. Maar je hart kunnen luchten en je verdriet kunnen delen doen werkelijk wonderen. Ik heb de tien stappen gedaan zonder ik het goed besefte en ik ben nu terug een gelukkig man. Roland
Met vallen en opstaan
Ik ben gelukkig. Er zijn maar weinig mensen die je dat nog hoort zeggen, maar ik meen het. Het is niet altijd zo geweest. Ik ben 24. Van mijn 14 tot mijn 22 heb ik heen en weer gependeld tussen psychiaters en psychologen. Soms met effect, soms zonder. In 2004, op 22 mei, heb ik de beslissing genomen om weer voor het leven te gaan. Ik heb toen voor het eerst echt hulp durven toelaten. Ik was toen in het psychiatrisch ziekenhuis. Deze stap was de moeilijkste. Daar hebben ze me beetje bij beetje leren toepassen wat hier op de site staat: neen zeggen, rust nemen, … Als ik nu naar mijn leven kijk, ben ik meer dan tevreden. Ik ben goed geïntegreerd in een nieuwe vriendenkring, heb fijne huisgenoten, doe studies waarbij ik me goed voel. Ik lach weer, zing en dans en geniet met volle teugen van het leven. Datzelfde leven waarvan ik dus dacht dat het geen waarde had en dat er beter niet geweest was. Goddank weet ik nu beter. Marleen
Burn-out
Ik heb veel problemen dit jaar met mijn gezondheid. Dit wil ik graag delen, want achter die brede glimlach is er een innerlijke strijd. Na een lange zoektocht heb ik eindelijk een dokter gevonden bij wie ik me op mijn gemak voel. Ik zie eindelijk een beetje licht aan het einde van de tunnel en deze website helpt me hierbij enorm. L.
Een verhaal zoals zovelen
Hello, Ik ben 22 en ik weet van mezelf dat ik naar depressie neig. Mijn vader heeft dit ook en dit iedere dag te zien is pijnlijk. Ik ben nooit zelfzeker geweest, heb me nooit waardig gevoeld en was als kind erg beschaamd. Het werd helemaal erg aan de hogeschool. Tijdens mijn eerste jaar had ik een relatie met iemand waarbij ik me heel slecht voelde, maar ik wilde niet van hem weg. Omdat ik mij zo slecht voelde, kon ik niet studeren. Niet geslaagd dus en ik voelde mij mislukt. Ik biste mij eerste jaar en zonder vriend lukte het deze keer. In het tweede jaar trok ik op stage naar Finland. Voor het eerst in mijn leven had ik vrienden. Echt mensen van over heel de wereld en ik voelde me goed. Het keerde halverwege mijn stage. Ik vreesde dat mensen me niet graag hadden, werd asociaal en ging niet meer naar feestjes. Terug thuis had ik daar veel spijt van, zodat ik besloten heb hen na de examens terug op te zoeken. Ik ben bang om te gaan, maar ik moet het doen. Het idee alleen al doet me beter voelen. Na het lezen van deze website heb ik getracht doelen op te stellen en hou een dagboek bij. Ik ga iedere dag 20 minuten lopen en dans opnieuw. Mijn exen heb ik uit mijn vriendenlijst verwijderd en ik probeer MSN te mijden. Soms zijn er al dagen dat ik geen pijn voel vanbinnen. Ik besef nu dat er nog mensen zijn zoals ik en weet concreter hoe ik mijn problemen kan oplossen. Ik denk dat ik op de goede weg ben. M.
Mama heeft een nieuwe vriend
Mijn moeder heeft een sterke persoonlijkheid. Eerst leefde ze drie jaar alleen met een puber als ik, maar toen besloot ze dat ze meer affectie nodig had en daarom ging ze terug uit. Vaak zaten we dan 's morgens te lachen over de stoten die ze de avond ervoor tegengekomen was. Op een morgen vertelde ze me dat ze een nieuwe man had ontmoet. Ik was heel gelukkig voor haar, maar had ook schrik voor wat komen moest. Toen ik haar vriend voor het eerst zag, wist ik dat het totaal haar type was. Ik was tevreden. Na een jaar gingen we onder hetzelfde dak wonen en van toen liep het mis. Roepen en tieren in het huis was het enige wat we nog deden tegen elkaar. De sterke band die ik had met mijn moeder was weg en ik zag hem als de oorzaak. Maar eigenlijk heeft hij een goed karakter en kalmeerde hij iedere keer moeder als de ruzie aan de gang was. We zochten samen naar een oplossing. Ik ging naar een psychiater. Ik neem antidepressiva en ik kan mijn gedachten en verhalen weer telkens aan hem kwijt. Af en toe is er nog wel eens een woordje, maar het roepen en tieren is er niet meer. Ik heb extreem geluk gehad. Voor hetzelfde geld had ik de oplossing voor mijn verdriet in drugs of alcohol gevonden. Ik heb mijn hoofd boven water kunnen houden en de sterke kant van mijn moeder… is nu ook een trekje van mij geworden. D.
Ik zocht hulp en ik ben er fier op
Nee, ik ben er niet fier op dat ik hulp nodig had. Maar ik ben er wel fier op dat ik hulp zocht op het moment dat ik het niet meer zag zitten. Wegens een depressie, die gepaard ging met hevige paniekaanvallen was ik niet meer in staat normaal te functioneren. Toen ik het leven niet meer aankon, meldde ik mij aan bij de dienst Spoedgevallen. Daar werd ik doorverwezen naar een Crisisinterventiecentrum, waar ik zeer goed werd opgevangen.
Nadien volgde ik nog drie maanden dagtherapie. De therapie bestond voornamelijk uit groepssessies en ik leerde heel wat mensen kennen met gelijkaardige problemen. De onderlinge solidariteit onder de patiënten was zeer sterk.
Na drie maanden therapie verdwenen de paniekaanvallen, maar sloeg de depressie verder toe. Ik wou dood zijn om van alle lijden verlost te zijn. Maar nog veel liever wou ik genezen. Ik had drie redenen om verder te strijden: mijn gezin, mijn vrienden en familie, maar ook mijn levensdrang.
Gelukkig werd ik begeleid en gesteund door mijn psychiater, mijn zus, mijn vrouw, mijn vrienden, mijn collega's en mijn familie. Ik ben hen hier nog steeds dankbaar voor.
Toen de depressie verdween, verdwenen ook de resterende angstgevoelens en kon ik weer normaal functioneren. Je weet natuurlijk nooit wat de dag van morgen zal brengen, maar voorlopig geniet ik met volle teugen van het leven en van mijn kindjes. Bovendien engageer ik me momenteel zelf om mensen met gelijkaardige problemen op de goede weg te helpen (Zie stap 7).
Dit was mijn verhaal, ik hoop dat het u een beetje kon boeien of dat het kan bijdragen tot de goede zaak. Jo Maes
De zoektocht
Het begon al vlug na mijn eerste huwelijk. Mijn schoonouders kregen al snel in de gaten dat ze met mij meer konden aanvangen dan me alleen maar uit te nodigen op familiefeestjes. Aangezien ik geen neen durfde zeggen tegen mijn schoonmoeder, begon ik elk weekend klusjes op te knappen in hun appartementsgebouw. Er kwam maar geen einde aan…En dan gebeurde dit.
Op een middag was ik dat werken zo beu dat ik begon te duizelen. Het koud zweet brak me uit en ik raakte in paniek. De dokter kwam bij me en na het meten van bloeddruk en hartslag, gaf hij aan dat er niets meer voor me gedaan kon worden. Er werd een priester bijgeroepen en ik verloor het bewustzijn.
Maar daags nadien werd ik springlevend wakker. Ik voelde me kiplekker en deed alsof er niets aan de hand was geweest. Maar de aanval kwam terug, nog vele keren. Mijn dokter verwees me uiteindelijk door naar het UZ Leuven, maar de angst en de paniek bleven aanhouden.
Sindsdien ben ik zelf van de ene huisarts naar de andere specialist getrokken. Iedereen gaf me andere raad. Allen wisten ze wat mij mankeerde en wat ik moest doen om te genezen. Alleen scheen hun remedie om een of andere reden niet aan te slaan bij mij.
Vijf lange jaren draaide deze mallemolen op volle toeren. Pas toen kwam men op het idee om mij eens naar een psychiater te sturen. Hij wist me terug te doen functioneren. Erg goed voelde ik me nog altijd niet, maar ik beet op mijn tanden en bleef werken, hoewel ik ook dikwijls ziek thuis zat. Maar ik zakte terug dieper af. Gelukkig kwam ik toen in de 'wonderkliniek' terecht. Een kliniek waar ik liever niet meer weg wilde… maar met de hulp van mijn psychiater heb ik toch mijn weg gevonden. Ik ben terug op mijn eigen gaan wonen, in de buurt van mijn kinderen. En ik ben ondertussen gelukkig hertrouwd. Mijn ziekte is al die tijd gebleven, maar mijn leven is nu wel draaglijker dan ooit geworden.
Hoewel de zoektocht naar hulp niet eenvoudig was en de hulpverlening niet steeds van een leien dakje verliep, ben ik toch blij dat ik heb doorgezet en dankzij deze hulp van buitenaf nu kan genieten van een rustige wandeling met mijn vrouw of een bezoekje van de kinderen.
Felix Sperans
