Echt gebeurd
Ik reed met mijn buurvrouw en haar toen zestienjarige dochter naar de nieuwe school van de dochter om haar te laten inschrijven. Omwille van wegenwerken werden we een veldwegel ingestuurd en we reden voorbij een boerderij met een plakkaat 'aardappelen en honden te koop'. Om een lang verhaal kort te maken: een uur later reden we in de andere richting met 50 kg aardappelen voor mij en met niet één, maar twee honden voor de buren. Niet een van ons had verstand van honden zodat, voor we thuis waren, ze beiden al geplast hadden en overgegeven. De nieuwe eigenaars waren helemaal over hun toeren. De volgende dagen was er een nooit geziene drukte in het aanpalende huis: de komst van een iglohok, nog een tweede iglohok, de opvoeding of zeg maar geroep op de twee honden die aan de leiband moesten leren lopen en die zich lieten meeslepen als een onhandelbaar stuk vlees, het nachtelijk gehuil van de twee en de sussende woorden van de buurvrouw. De dochter startte op haar nieuwe school en de buurvrouw zocht en vond halftimewerk. Geregeld hoorde ik mijn buurvrouw kwelen toen ze haar terras schoonmaakte. Toen ik hierover een opmerking wou maken, slikte ik gelukkig net op tijd mijn tong in. Op haar gelaat stond immers een gelukzalige glimlach. Een jaar later vertelde ze me dat de komst van de honden haar leven en dat van haar dochter had gered. Plots waren daar twee levende mormels. Ze moesten er zorg voor dragen. Ze moesten ervoor naar de winkel. Ze moesten hen alles aanleren en ook troosten. Ze gingen naar de hondenschool en leerden er gelijkgestemden kennen. De dochter had drie maand in het iglokok geslapen met de twee honden bij zich. Op die manier hadden ze terug de draad opgenomen om van hun leven iets te maken. De aardappelen zijn al lang opgegeten, maar de honden leven nog. Ondertussen is de dochter verpleegkundige. Mijn buurvrouw heeft achteraf nog tal van nieuwe dingen opgezet, waarvan ze zelf zegt: 'mijn ondernemingen waren niet altijd even succesvol, maar mijn honden hebben me geleerd dat niets in een rechte lijn gaat'. 'Vallen en opstaan' is de boodschap of liever, in hondentaal, 'slepen en trippelen'. Sarah
Mijn persoonlijk stappenplan
- Ik zorg voor mijn slaap. Een halfuur voor het slapengaan start ik met een relaxerend slaapritueel. Van zodra ik mij in bed genesteld heb, heb ik time-out: niemand vraagt wat van me, er zijn geen plichten, mijn zorgen leg ik weg tot de volgende dag. De nacht is mijn bondgenoot. Ik koester mezelf in mijn slaap.
- Mijn minimale filosofie. In de organisatie van het huishouden tracht ik met een minimale inspanning te komen tot een maximaal resultaat. Ik koop enkel kleren die weinig of niet moeten gestreken worden, stel het zemen van de ramen het verversen van de lakens een weekje uit en geef werk uit handen. Vroeger had ik vaak last van spierpijn en hoofdpijn, nu kan ik gemakkelijker 'foert' zeggen, zonder mijn verantwoordelijkheid te verwaarlozen.
- Probeer eens iets nieuws uit. Ik ga op reis om te ontstressen en kies doelbewust voor één uitstap waar ik lang van kan nagenieten i.p.v. vijf uitstappen waar ik enkel doodmoe van word. Ik hou ook van contacten met de lokale bevolking en de medetoeristen en geniet ervan eens naar de wereld te kijken 'als toeschouwer'.
- Ik zorg voor mezelf. Ik cijferde mezelf altijd weg. Nu besef ik dat om voor anderen te kunnen zorgen je zelf oké moet zijn. Sindsdien ga ik af en toe eens naar de film, de sauna, het schoonheidssalon. Dingen die ik graag doe en waar ik niemand voor nodig heb. - Ik heb nu een hond. Ik kan aan mijn hond al mijn verhalen kwijt. Hij is zeer discreet, vertelt nooit iets verder en ik kan hem nog knuffelen ook.
- Ik koester mijn vrienden. Ik geef belangeloos en onvoorwaardelijk en het komt terug. Soms ben ik wel een beetje bang: als ik aan iemand mijn vertrouwen geef, stel ik me ook heel kwetsbaar op.
- Ik verander in mezelf wat ik fout vind bij anderen. Als iets van iemand anders me danig stoort, besef ik dat het 'ik' ben die me daaraan stoor. Dat helpt om er goed mee om te gaan. Dit alles te beseffen heeft gemaakt dat ik nu al tegen een flinke stoot kan. M.
-
Je mag nog 1000 strategieën ontwikkelen, of een 389-stappen plan maken, nog meer geld steken in icoontjes die iemand met plezier gemaakt heeft, het verandert niets voor wie het even (of langer) moeilijker heeft. Geluk moet in je groeien, met hulp van mensen die dicht bij je staan, of voor een moeilijke periode even dicht bij je komen en een eindje meewandelen. Door een campagne van iemand die zo ver van je staat dat alles lucht lijkt zal het niet lukken. Maar het is goed bedoeld. En het zorgt voor een bewustwording bij mensen met wie het wel goed gaat, dat zij het wel goed hebben. Ook dat is goed, het besef dat je gelukkig bent. Wat wel helpt is hulp durven zoeken, en iemand dwingen met je mee te wandelen tot het beter gaat. Doen zou ik zeggen. C.
...
Je moet er altijd voor gaan in je leven! Als je voor iets gaat, zet je je in en daardoor zal je je doel beter en gemakkelijker halen! Ga er voor is dus de boodschap! xxx Chanelle
Uitgeblust betekent verrijking
Na 5 jaar onrustig te hebben geleefd, werd eindelijk de diagnose gesteld: burnout! Dankzij diverse boeken en de hulp van een therapeut, is het mij gelukt deze moeilijke periode door te komen. De 10 stappen van www.fitinjehoofd.be vatten mijn nieuwe manier van leven goed samen. Dankzij deze moeilijke periode heb ik nu leren GENIETEN van het leven. Wat kan het mooie momenten inhouden.... En na regen komt telkens zonneschijn. Erlinde
De stap naar de VVM
Ik ben Guy en ik voelde me vier jaar geleden niet zo goed in mijn vel. Niet zo erg dat ik het leven niet meer zag zitten, maar dat had er misschien van kunnen komen. Ik heb dan stappen gezet die cruciaal zijn gebleken, namelijk van job veranderd, waardoor ik meer onder de mensen kwam, en, voor mij nog belangrijker, een cursus gevolgd van de VVM, de vereniging voor verlegen mensen. Door die cursus besefte ik dat mijn zelfbeeld laag lag, dat ik steeds negatief was over mezelf, irrationeel dacht, nauwelijks onder de mensen kwam en ook van assertiviteit niet veel kaas gegeten had. Ik ben gegroeid in die vereniging. Ik deed er vrijwilligerswerk en ben intussen reeds twee jaar voorzitter. Ik voel me nu supergoed in mijn vel, denk veel rationeler, voel me gelukkig dat ik mensen kan helpen ( ik geef nu zelf cursus) en kan iedereen alleen maar aanraden om ook een stap te zetten naar een actiever leven. Guy
Het glas is half vol
Ik ben een echte denker. Piekeraar is misschien een beter woord. Meestal gaat dat denken over dingen waarvan ik denk dat ik ze niet goed gedaan heb of dat ik niet goed genoeg ben. Een paar jaar geleden heb ik een cursus NLP (neurolinguistisch programmeren) gevolgd, waar ik het belang leerde van positief denken. Wat er ook gebeurt, probeer er iets goeds in te vinden, al is het maar "ik ben blij dat het voorbij is". Ook leerde ik er dat je naast denken moet kunnen "voelen" en "zijn". Nu doe ik tai chi, salsadansen, schrijf verhaaltjes én ... ik voel me goed! P.
Mijn eigen actiecomité
Lange tijd heb ik te kampen gehad met een depressie die gepaard ging met hevige paniekaanvallen. Ik heb daarvoor hulp gezocht en gevonden. Met de nodige begeleiding en de steun uit mijn omgeving heb ik me erdoor geslagen en kan ik terug genieten van het leven (Zie stap 8).
Ik besef echter zeer goed dat niet iedereen evenveel geluk heeft en op evenveel begrip en goede opvang kan rekenen. Om ook deze mensen te helpen, richtte ik zelf een actiecomité op. Met dit actiecomité wilde ik het taboe rond zelfdoding doorbreken en wilde ik voorstellen verzamelen die kunnen bijdragen tot een vermindering van het aantal zelfdodingen in Vlaanderen. Door deze voorstellen te verzamelen kon ik een zinvolle bijdrage leveren aan de samenleving en had ik het gevoel andere mensen te kunnen helpen. Door mij hiervoor te engageren kon ik mijn ervaring op een nuttige manier gebruiken. Jo Maes.
