Ik wil te gelukkig zijn!
Ik versta niet dat ik mijn verhaal wil vertellen. Waarschijnlijk omdat het mij deugd doet, maar dat begrijp ik niet goed. Ach, er is zoveel van mezelf dat ik niet begrijp. Mijn jeugd was heerlijk. Ik genoot van alles. Ik had veel vriendinnetjes. Ik was levenslustig en vrolijk. Diep vanbinnen ben ik nog steeds datzelfde vrolijke, levenslustige, genietende persoontje. In de werkelijkheid kan ik het niet meer zijn. Ik voel me gevangen in mezelf. Ik haat het om moeite te moeten doen om gelukkig te zijn. Waarom kan het niet vanzelfsprekend zijn? Ik weet dat het bij niemand vanzelf gaat, maar dat het zo moeilijk is, nee, ik wil het echt anders. Misschien is dat mijn probleem wel, dat ik te hard streef naar geluk. Ik heb een engeltje en een duiveltje. Op het engeltje ben ik dol, maar het duiveltje maakt me onzeker, laat me over alles teveel nadenken, schakelt mijn relativeringsvermogen uit, maakt me asociaal. Mijn grote troef is dat ik het besef wat er allemaal scheef zit, alleen kan ik er niet mee omgaan. Ik moet het leren. Ik moet aanvaarden wie ik ben en dan word ik wel terug die levenslustige persoon. Ik ben aan mijn vierde psycholoog toe. Op een na, heb ik er veel deugd aan gehad. Waarom zou ik mij niet laten helpen? Er is toch niets verkeerds aan 'genezen'? Ik ben er altijd zelf naar op zoek gegaan en daar ben ik trots op. E.
Op mijn eigen benen
In 2001 ben ik uit Afghanistan naar hier verhuisd. Ik maakte veel mee in korte tijd: ik miste alles, huilde elke nacht bij het raam, zette twee maanden geen stap buiten en werd een beetje dik. In deze zwakke toestand was ik een geschikte prooi voor pestkoppen. Ik werd depressief. Op een dag was ik alles echt beu. Op TV speelde Linkin Park 'Somewhere I belong'. Ik zong mee, huilde en beloofde mezelf dat ik nooit meer zou afhankelijk zijn van andere mensen en dat ik mijn leven niet meer door hen zou laten leiden. Van die dag af probeer ik mezelf beter te leren kennen en mijn zelfbeeld te verbeteren. Ik lees over psychologie, doe aan woordkunst, sport. Ik doe dit omdat ik dit graag doe en om mezelf te bewijzen. Ik heb vrienden en familie. Ik vertrouw hen en hou van hen, maar ik weet nu dat ik op mezelf moet vertrouwen en dat de eerste stap tot geluk is jezelf aanvaarden zoals je bent. Je moet luisteren naar je hart en als er niemand is die je kan helpen, kunt je altijd op jezelf rekenen, want je bent je eigen beste vriend. Sonia
Moeilijke adolescentie
Enkele jaren geleden had ik het heel moeilijk: de relatie met mijn ouders verliep stroef; de hogere opleiding die ik net begonnen was, verliep niet altijd even gesmeerd; ik ontdekte mijn homoseksuele oriëntatie... ik had het vertrouwen in de wereld verloren. Na een half jaar de hel te hebben beleefd, zocht ik een uitweg op het internet. De dingen die me vooruitgeholpen hebben zijn relaxatietraining, lichaamsbeweging en vooral: het bijstellen van het beeld dat ik van mezelf had en de eisen die ik aan mezelf stelde. Deze site lijkt een prima gids om zulke periodes te doorworstelen. H.
Help! ik wil de deur niet uit....
Inderdaad, ik heb het "vind jezelf OK - experiment" al eens toevallig uitgevoerd. Ik ben met 2 verschillende schoenen gaan werken (ik wist het niet) en niemand heeft het opgemerkt (zelfs niet tot 's avonds). Daags nadien heb ik het bewust nog eens geprobeerd en.... niemand merkte het op. Dus als mijn tiener de deur niet uit wil omdat ze net dat paar schoenen niet vindt, vertel ik mijn verhaal en gaat ze vrolijk verder. Cathy
Hoofd omhoog
Letten op mijn lichaamshouding heeft mijn stemming danig veranderd. Vroeger liep ik altijd met mijn hoofd naar beneden. Ik zag niets anders dan grijze straatstenen. Nu loop ik rechtop en zie ik mensen, blauwe lucht, natuur,… Door een reis naar Thailand heb ik leren relativeren. Ginds vinden de mensen zichzelf, geld en bezit veel minder belangrijk en kijken ze veel meer naar de zonnige kant van het leven. Dit zien werkte als een positieve schok. Sindsdien besef ik dat ik aan veel situaties toch niets kan veranderen. Ik tracht me nu aan te passen en sindsdien leef ik veel meer in vrede met mezelf. Muriel
Pijn is een trend en een taboe
Ik ben een kleuterjuf met CVS (chronisch vermoeidheidsyndroom). In mijn klas kon ik blij zijn, mezelf en de kinderen gelukkig maken. Maar op een dag moest ik het afgeven . Ik werd ongelukkig en voelde me alleen gesteund door mijn vrienden buiten de school. Enkel hen kon ik vertellen hoeveel pijn ik had en waarom ik soms vies uit de hoek kwam. Een vriend met kanker heb ik bijgestaan tot zijn laatste adem. Een vriendin heb ik geholpen met een groot verdriet. Ook al moest ik het nadien lichamelijk bekopen, op zo'n momenten wist ik: "ik ben toch de moeite waard". Waar ik de moed vandaan haal? Ik weet het niet. Uit het besef dat deze mensen me dankbaar zijn? Ik trek er me in elk geval aan op om verder te leven. Dat doe ik ook aan de kinderen van mijn klas, al zijn ze soms zo moeilijk. Mijn eigen dochter van 13 heeft begrepen dat ik er toch steeds voor haar zal zijn, ook al is mama "moe" en ligt ze veel in de zetel. Ik ben haar zo dankbaar voor de vriendschap die ik van haar krijg, ook al is ze nog een kind !!! Daar haal ik mijn "krachten" uit! Ria
