Koorddanser(es)
Ik lijd aan manisch-depressieve stoornis en voel me net een koorddanseres. Soms val ik naar links, dan weer naar rechts, gelukkig zijn er vangnetten. Wanneer ik naar links val, dan neig ik naar depressiviteit. Soms slaag ik erin mijn evenwicht te bewaren, maar vaak ook niet. Dan zijn er gelukkig de vangnetten (familie, vrienden, psychiaters, psychologen) om me op te vangen. Als ik naar rechts neig, dreigt de manie. Ik word overmoedig, begin te wankelen, maar gelukkig zijn er de vangnetten. Sinds ik weet dat ik ziek ben, neem ik medicatie. Dat helpt om stabiel over de koord te lopen. Erover praten helpt me. Zo tracht ik controle te krijgen over mijn gedachten, mijn gevoelens en mijn gedrag en loop ik stabieler. Ik tracht vaak te bewegen en heb een harde kern van familie en vrienden die me al vaak geholpen hebben om overeind te blijven. Ik heb hulp gezocht en daar ben ik blij om. Anders had ik jarenlang met deze ziekte rondgelopen zonder het te beseffen. En ik vind mezelf best oké. Ik durf niet zeggen dat ik mijn ziekte aanvaard heb, maar erover praten of schrijven brengt me toch weer een stapje verder. Veel sterkte aan iedereen. N.
Nog 1 druppel en de emmer loopt over
Ik vertel niet veel over mezelf. Als iemand een grof woordje over me zegt dan komt dit hard aan. Mijn probleem is dat ik er met niemand kan over praten. Soms ga ik in mijn kamer en begin hard te wenen omdat het me allemaal teveel is. De laatste druppel lijkt in de emmer gevallen. Daarna is mijn emmer terug leeg, maar ik laat hem steeds weer vollopen. Ik had een gesprek met mijn papa. Hij zei dat ik iedere dag aan iemand moest vertellen wat er op school is gebeurd. Ik heb het geprobeerd en het lukt. Mijn emmer blijft leeg!!!
xxxCharlotte
Hoe blijf ik fit in mijn hoofd?
Zo'n vijftien jaar geleden kreeg ik een postnatale depressie waar ik moeilijk uit raakte, zelfs na het raadplegen van een psychiater en enkele psychologen. Na enkele maanden vond ik toch iemand (een psycholoog) bij wie ik me thuis voelde. Eindelijk kon ik 'mezelf' zijn en zo ben ik stilaan uit mijn depressie geraakt. Nu, vijftien jaar later, als ik het weer moeilijk heb en vrees terug depressief te worden, ga ik weer naar hem toe. Door enkele gesprekken voel ik me dan beter, zonder medicijnen, daar ben ik zeer blij om en ook een beetje trots! Ik heb geleerd dat 'praten' helpt om uit een impasse te raken. Communicatie is zo belangrijk, dat wordt wel eens vergeten... L.
Huis in de rij
Ongeveer een jaar geleden ben ik gescheiden. Dit was voor mij een zware periode: ik moest mijn kinderen opvangen, ging ¾ uit werken,… Ik voelde mezelf wegglijden. Ik wil er vooral zelf uitkomen en daarom ben ik tegen psychiaters en psychologen. Bij mijn dokteres kan ik wel voor alles terecht en zij gaf mij het adres van een huis in de rij waar mensen met problemen met elkaar praten. Dadelijk had ik er een goed contact. PRATEN voelt goed als je begrepen wordt. Je staat niet alleen. Het geeft me kracht. Ik kan nu weer samen met mijn kinderen stoeien en genieten. Greta
Ik heb het overleefd
Ik ben nu 22. Toen ik 16 was leerde mijn moeder iemand kennen. Hij was tof, lief en sympathiek. In mijn eerste jaar hogeschool was ik niet geslaagd. Mijn moeder was boos en haar vriend verweet me dat ik maakte dat ze er zo ongelukkig bijliep. Van dat moment ging het helemaal mis: ik kon nog enkel tegen de muren praten, de tafel werd niet meer voor mij gedekt;… Eerst reageerde ik nog, maar ben hiermee gestopt omdat dit voor teveel ruzie zorgde. Eerst wou ik niemand tot last zijn, tot het een paar keer door mijn hoofd ging mezelf van kant te maken. Ik praatte met mijn vrienden en met mijn tante. Ik woon nu bij haar in. Hoe het helpt te praten als je het niet ziet zitten heb ik aan de lijve mogen ondervinden. Als ik die man nu zie, krijg ik nog altijd de kriebels en ik denk dat dit nog wel een hele tijd zo zal blijven. Maar ik kan nu tenminste terug ademen en doen wat ik wil en dat is toch heel anders dan mij steeds weer terugtrekken op mijn kamer. E.
Een gouden tip
Wat begon als een feeëriek sprookje tussen twee geliefden eindigde voor mij in een tijd van depressie overheerst door een gevoel van totale onzelfzekerheid. Acht jaar geleden huwde ik 'de vrouw van mijn leven'. Het klikte, de passie was wederzijds en niets leek onze toekomst in de weg te staan. Maar dat gevoel bleek hoe langer hoe meer van slechts één kant te komen: hoe zeer ik ook mijn best deed, de eens zo mooie vlam bleek voor haar langzaam maar zeker uitgeblust. Ze had voor zichzelf de deur open gezet om een nieuwe man in haar leven te laten. Na zes jaar huwelijk was een scheiding de enige oplossing, hoe moeilijk ik die feiten voor mezelf ook wilde aanvaarden. Wat volgde was een enorm bittere periode. Ik zag mezelf als de oorzaak van het stukgelopen huwelijk en twijfelde verschrikkelijk aan mezelf. Ik was radeloos en verkropte mijn verdriet. Vrienden en familieleden raadden me aan om te praten met mensen die in hetzelfde schuitje hadden gezeten als ik. Via mijn kennissenkring en via het internet kwam ik in contact met mensen die recent iets gelijkaardigs hadden meegemaakt. Het spreken hielp, het 'mede'-'lijden' was voelbaar aanwezig en het verzachtte de pijn te weten dat je nooit alleen bent in zulke situaties. Eén van deze contacten echter was van een bijzondere aard: een vrouw die haar verdriet had geuit via tekeningen waarin de hoop voor de toekomst een centraal thema was, was zo vriendelijk om deze ook aan mij te tonen. Dit kwam werkelijk vanuit haar diepste binnenste, dit was letterlijk het afschudden van verdriet. Aangezien onze situatie zo gelijkaardig was, durf ik gerust zeggen dat haar werk mijn ogen helemaal geopend heeft: je mag de hoop nooit opgeven en de schuld niet in je eigen schoenen schuiven als daar helemaal geen gegronde reden toe is! Ik hoop dat deze persoonlijke ervaring als een dubbele tip voor anderen mag gelden: breng je verdriet en je hoop tot uiting op je eigen manier want het verkroppen helpt je geen meter verder, en treed tegelijk ook in contact met gelijkgestemde zielen. Inmiddels is er bij mij geen sprake meer van enige bitterheid. Mijn sociale leventje is beter dan het ooit is geweest en ik heb voor mezelf weer een grond geploegd waarop vele opportuniteiten kunnen openbloeien. G.
Praten
Toen mijn ouders gingen scheiden had ik het er heel moeilijk mee. Ik negeerde iedereen. Tot ik mijn vriendin leerde kennen. Zij was de enige die kwam en zei "jij bent wel heel stil hé, in de klas zie ik je altijd denken , maar niet over wat in de les gezegd wordt." Ik vertelde haar dat ik het echt moeilijk had en dat ik niet wist tussen wie ik moest kiezen: VADER ? MOEDER ? Zij heeft gezegd dat ik tussen beide kon kiezen en ook al zou ik voor mijn moeder kiezen dat mijn vader me zal blijven graag zien en omgekeerd ook . Na het praten voelde ik me al wat beter. Ik had gekozen voor mijn moeder. Dan kwam het PRATEN met vader over mijn keuze. Mijn vader accepteerde het en het was minder moeilijk om erover te praten dan ik dacht. Na het praten met vader voelde ik me opgelucht. Het zal nu wel anders zijn thuis maar ik weet nu dat ik met mijn vriendin over alles kan praten. Dus mensen PRATEN is een grote opluchting Groetjes, E.
- .
Ik was dertien en ik deed judo. Op een zondag had ik absoluut geen zin en mijn pa verplichtte me. Er was maar een persoon om tegen te vechten. Hij bleef maar dezelfde worp uitvoeren. Ik nam hem verkeerd vast en brak mijn arm. We zijn dan vlug naar het ziekenhuis gegaan en mijn pa had schuldgevoelens. Mijn pa zei me dat hij mij steeds maar aan het verplichten was om judo te doen, dat het hem nu speet en dat hij dit niet meer ging doen. Ik zei hem dat hij dat niet hoefde te zeggen, dat als je ouders je niet verplichten om af en toe iets te doen, je iemand wordt die hele dagen op zijn kamer zit, niet beweegt en asociaal wordt. Die dag heb ik geleerd eens naar mijn ouders te luisteren en niet alleen de negatieve kant te bekijken, maar ook de positieve kant.
